Strong Tree

Strong tree

कवयित्री (#Poet) - Kaveri Dafal (कावेरी डफळ)

हाल - ए - दिल

जबसे प्यार हुआ है तुमसे

हाल ए दिल कुछ ऐसा है

हम न रहे अब हमारें

खुद मे ही मशगुल रहते है

कई अरसोंसे  राह तकी थी

बस प्यार का ही खुमार छाया है

मांगा था तुम्हे खुदा से, अब

बडी शिद्दत से तुम्हे पाया है

दिल बनके नादान परिंदा

चारो ओर झुमे जा रहा है

तुम्हारी सांसो मे घुलनेके

पागल सपने सजा रहा है

बनके  तुम खुशबू इत्र की

रोम रोम मेहका रहे हो

भूलाके सारी दुनिया को

मेरे रुबरू अब हो रहे हो

लौट आओ जान ए बहार

आँखो मे बस तेरा इंतजार है

एकदुसरे में खोने के लिए 

अब दिल ए बेकारार है

तकदिर है हमारी जो

तुम पास हमारे हो

एक तेरे प्यार के सिवा

रुह भी हमारी ना हो

कवयित्री - कावेरी डफळ

नाका वरच्या रागाला (बडबडगीत)

मोठं मोठं डोळे करून

पाहतेस काय

नाका वरच्या रागाला

कारण काय

 

आणले होते फुगे आता

देऊ मी कोणाला 

चॉकलेटची चव आता

कोण येणार चाखायला 

फुगलेले गाल पहा

आता जातील फुटून 

धावत माझी छकुली

आली पहा उठून 

कवयित्री - कावेरी डफळ

विजेता

असतील तुझ्या समोर अनंत अडचणी 

मार्ग तुझा असेल अत्यंत खडतर

अपेक्षा जास्त पण यश मिळत नसेल

हसायचंय पण रडावे लागत असेल 

तुझे मन हजारो चिंतांनी ग्रासलेलं असेल

तेव्हा तू थोडा विसावा घे पण

माघार मात्र तू घेऊ नकोस,कारण

जीवन सदा चढ उतारांनीच भरलेले असेल

मनापासून परिश्रम घेत असशील

तर कधी अपयशही येईल

पण तू प्रयत्न करायचे सोडले नाहीस 

तर विजय मात्र तुझाच होईल

समोरच्याआव्हानांसाठी सदैव सज्ज रहा 

आणि खंबीर मनाने त्यांना सामोरे जा

ऐरण झालास तर घाव सोसत जा आणि 

हातोडा झालास तर घाल घालत रहा.

आज तुझी प्रगती का नाही 

याचा विचार करत बसू नकोस

प्रतिकुल परिस्थितीशी झगडत रहाशील

तर बघ उद्याचा विजेता फक्त तूच असशील

कवयित्री - कावेरी डफळ

ती चांदरात

पिठुर चांदण्याने सारे

वातावरण भारून गेले

शब्द झाले मुके अन्

प्रेम मात्र न्हाऊन निघाले.

अंधाराची शाल पांघरून

सागरही निपचित झाला सगळा

पायाखालच्या वाळूचा 

आज स्पर्श भासे वेगळा.

चांदण्याने न्हाऊन निघालेली

भुमाताही मृदुमुलायम झाली

ही मादक चांदरात आता

स्वप्नांची सौदागर बनून आली.

रुपेरी चांदण्यात अनेक

आठवणी दाटू लागल्या

चांदण्यांच्या गाण्यांच्या

पुरात सगळ्या मग लोटल्या

उधळलेले ताऱ्यांचे हे सौंदर्य

पाहून मनही आज श्रीमंत झाले

चांदण्यांच्या चमकदार किरणांनी

सागरजलही चांदीच्या रसात न्हाले.

कवयित्री - कावेरी डफळ

सुवर्णदुर्ग

करूनी मुजरा माझ्या राजाला , शिवाजी राजला... शिवाजी राजाला...

करूनी मुजरा माझ्या राजाला

जिजाऊच्या तेजस्वी पुत्राला,

ज्याने पावन केले भारतभूमीला,

नमन मराठ्याच्या दुधारी तलवारीला हो..जी जी जी...(२)

राजाने आरमार थोर उभारिले,

जलदुर्गही पारखून बांधिले,

रत्नागिरी हर्णे बंदरावर 

दुर्ग साकारला भव्य - बलवान,

दुर्ग साकारला भव्य - बलवान,

राजांनी नाव दिधले सुवर्णदुर्ग हो जी जी जी...(२)

उत्तराभिमुख भव्य प्रवेशद्वार,

दक्षिणेकडे भक्कम कोठार,

पायरीवर कोरली प्रतिमा कासवाची,

तटबंदीवर मूर्ती शोभे हनुमानाची,

मूर्ती शोभे हनुमानाची,

जिथे रचला आरमाराचा इतिहास हो जी जी जी...(२)

महाद्वारास नक्षीदार कमान,

दगडी चौथरे वाढवी राजवाड्याची शान,

पश्चिमेस एक चोरदरवाजा खास,

त्याची वाट जाऊनी मिळे समुद्रास,

त्याची वाट जाऊनी मिळे समुद्रास,

उभारिला फिरंग्यांचा कर्दनकाळ हो जी जी जी...(२)

खडकात तलाव खोदलेले,

सात विहिरी मोहक भासे,

दुर्गावर मंदिर एक ना दिसे,

दुर्गावर मंदिर एक ना दिसे,

देवड्यांच्या बाजूने पायऱ्यांची रांग हो जी जी जी...(२)

तुकोजी आंग्रे पराक्रमी सरदार,

कान्होजी पुत्र तयाचा मुत्सद्दी वीर,

युद्धात फितुर होता किल्लेदार,

कान्होजींनी पेलला सुवर्णदुर्गाचा हो भार...

पेलला सुवर्णदुर्गाचा हो भार....

हाती घेतली आरमाराची कमान हो जी जी जी...(२)

पाहुनी पराक्रम कान्होजींचा,

' सरखेल ' किताब महाराणी ताराबाईंनी हो दिधला,

असा सुवर्णदुर्ग तो महान,

असा सुवर्णदुर्ग तो महान,

ज्याने घडवला स्वराज्याचा सुवर्णकाळ हो जी जी जी...(२)

कवयित्री - कावेरी डफळ

‘सुवर्णदुर्ग’ हा एक असा किल्ला आहे की ज्याच्यामुळे समुद्री तटावरुन आरमाराच्या जोरावर आपले स्वराज्य शिवरायांना सुरक्षित ठेवता आले होते. इ.स.वी.सन 1660 मध्ये हा किल्ला स्वराज्यात आला होता. या किल्ल्याचे वर्णन कवयित्री कावेरी डफळ यांनी पोवाड्यातून सुंदररित्या केले आहे

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू

कसा आणि कुठे कुठे

आता मी पुरा पडू             

सांग देवा पुन्हा कशी 

सुरुवात करू

सम्राज्य हे माझे सारे

एका क्षणात उध्वस्त झाले

शून्यातून उभारलेले सारे

पुन्हा शून्यातच मिळाले.

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

सुखात मागे पुढे फिरणारे

आता मला दिसेनासे झाले.

पैसा गेल्यावर माझेच 

सगे मला सोडून गेले

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

संपत्ती असताना माणसांची

सगळी वर्दळ असते

माणसांची सच्ची नियत फक्त

खरी वेळ आल्यावरच कळते

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

निंदकांचीच आता 

सगळी गर्दी आहे

उपाय सूचन वेगळच पण 

चिंतेचीच सदा वर्दी आहे.

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

आज मला समजले नुसता पैसा

 गोळा करून काही होता नाही

पडत्या काळात आपल्या 

पाठीशी खंबीरपणे उभी राहतील

अशी माणसे जोडता आली पाहिजे...

कवयित्री - कावेरी डफळ 

त्या बेभान क्षणी

त्या बेभान क्षणी

मन माझे हेलावले

पाहता उधाण लाटांचे

नयन माझे स्थिरावले

चित्कार ऐकता लाटांचा

धडधडू लागले काळीजही

वादळाला सोबत द्याया

कोसळू लागला वरुणराजही

नाव आता हेलकाऊन

दोन बाजू झुकू लागली

वल्हवून सारखे हातातून

काठीही खाली पडू लागली

लहान माझी नाव होती

तिलाही आता तग धरवेना

किनारा जवळ असुनही

पैलतीरी जाता येईना

लाटांची एक धडक बसता

नावेला जलसमाधी  झाली

नाकातोंडात पाणी जाता

मृत्युशय्या दिसू लागली

धीर न खचता धैर्याने

मी पोहू लागले

त्या दर्याला मागे सोडून

किनारी जाऊ लागले

पोहचता किनारी माझ्या

जीवात जीव आला

जवळून भयानक वाटणारा

सागर मनाला मोहऊन गेला

कवयित्री - कावेरी डफळ

एकुलते एक झाड

आड रानाच्या त्या माळावरती,

एकुलते एक ते झाड होते,

वाऱ्यासवे डुलत होते,

हिरवळीसंगे बोलत होते

फांदो फांदी बहरत होते,

पानो पानी सळसळत होते,

डौलदार ते सुंदर तरू,

दिमाखात डोलत होते

ऋतू सारे बदलत गेले,

तसे झाड मोहरू लागले,

फुला फळांनी झाड आता,

आनंदाने झुलू लागले

दिवसामागून दिवस सरले,

उदासीचे मेघ दाटून आले,

डोळ्यातून अश्रू झरावे तसे,

पानंपान गळू लागले

(Pic Credit: Mahesh Mule)

शांत झाला वाराही,

अदृश्य झाली हिरवळही, 

उजाड माळरानावर आता,

विद्रूप दिसू लागले झाडही

दुःखाच्या हिंदोळ्यावर बसले तरी,

ताठ मानेने ते उभे होते,

रवितेजाची आग सोसत ,

सुकाळाची वाट ते पाहत होते

ठाऊक होते त्यालाही,

काळ असाच थांबत नाही,

दुःख सोसल्यावर मात्र,

सुख आल्याशिवाय राहत नाही

कवयित्री - कावेरी डफळ

घराचे घरपण

घरं दिसायला असतात

घरांसारखी

पण असतात

माणसांच्या तऱ्हांसारखी

काही घरांना असतात

माणसांचे चेहरे 

तर काही असतात

खोटे तर काही खरे

काही घरांना असतात

संस्कार रेषांचे उंबरठे

तर काहींना आपलेपणाचे 

खोटे मुखवटे

काही घरं असतात 

दाटीवाटीची

काही मोकळी 

तर काही आतल्या गाठीची 

काही घरं

कौलारू चंद्रमौळी  

तर काहींच्या छपरांना

चांदण्यांची जाळी 

काहींची सताड 

उघडी कवाडे

तर काही घरांना 

लोखंडी दारे

काही घरात खेळणारे 

मुक्त वारे  

तर काहींच्या 

वर सक्तीचे पहारे 

काही घरांना

असतात कान 

तर काहींच्या मनावर 

नको नको ते ताण

काही घरांची दारे 

असतात बंद तर 

काहींना असतात 

भलते सलते छंद

 

काही घरं चक्क

असतात फुटपाथवर 

तर काहींची आभाळे मात्र 

असतात फार दूरवर

 

घरांचे घरपण नसते

फक्त शेकडो माळ्यांमुळे

तर घराला घरपण येते

त्यातल्या मायेच्या माणसांमुळे 




कवयित्री - कावेरी डफळ 

पाऊसधारा

घनात घुमला वारा अन
झरल्या झर झर धारा
निसर्ग फुलवी आनंदाने
हिरवा गर्द पिसारा......

गडगडणाऱ्या नभात
विद्युलताही चमकू लागली
इंद्रधनूचा गोफ लेऊनी
जलधारा ही झरू लागली.....

तुडुंब भरले नदी-नाले
दुथडी जाहल्या सरिता,
बळीराजाही सुखावला
वरूणराज बरसता.....

गंध भुईचा दरवळला
माळही सुखाने हिरवळला,
कृतार्थ होऊनि गगन करी स्नेहसरींचा मारा....
स्नेहसरींचा मारा....

कवयित्री - कावेरी डफळ

प्रतिबिंब

वाईट मार्गाने तू खूप पैसे कामावशील
अगदी लक्ष्मी लोळण घेईल तुझ्या दाराशी
एकवेळ पैशाने तू श्रीमंत होशीलही
पण नैतिकतेने मात्र भिकारीच राहशील

आरशासमोर उभा राहून एकदा
स्वतः च्या प्रतिबिंबाकडे जरा बघ
आई-वडील,बायको यांच्यापेक्षाही
प्रतिबिंबाचंच मत जास्त महत्वाचं असतं

तोच तुमचा शिक्षक आणि
तोच तुमचा खरा परीक्षक
आयुष्यभराच्या चांगल्या-वाईट
कामांचा शेवटपर्यंतचा साक्षीदारही

काही लोक तुमच्याविषयी म्हणतील
"हा तर लई मोठा माणूस", पण
प्रतिबिंबाच्या नजरेस नजर देता येत नसेल
तर तो विचारेल, "धनाने की मनाने?"

जगाला मूर्ख बनवून तुला
पुरस्कारही मिळवता येतील पण
प्रतिबिंबलाच फसवशील तर फक्त
अश्रू आणि वेदनाच वाट्याला येतील......

कवयित्री - कावेरी डफळ

आईपण

जीवनाच्या प्रत्येक वळणावर

आयुष्य नवे वळण घेत असते,

बाईला आईपण मिळते तेव्हा एका

नव्या प्रवासाची सुरवात होत असते.....



मातृत्वाची चाहूल लागताच ती

स्वतः सही विसरू लागते,

पोटातील चिमुकल्या सोबत तीही

आता नव्याने वाढू लागते.....



स्वतःच्या आवडीपेक्षा आता

बाळाच्या पोषणावर तीच लक्ष असतं

गर्भसंस्कार करण्यात तिने स्वतःला

पूर्णपणे गुरफटून घेतलेलं असतं.......



बाळाने मारलेल्या चिमुकल्या पाऊलानेही

तिला आकाशही ठेंगण वाटू लागतं.

बाळासाठी काय काय करायचं यातच

तिचं मन आता रमू लागतं......



प्रसूती वेदनेतही मातृत्वाचा ओलावा असतो

बाळाचा पहिला स्वर ऐकण्याचा आनंद

स्वर्गसुखाहूनही सुंदर असतो.....

स्वर्गसुखाहूनही सुंदर असतो.....

कवयित्री - कावेरी डफळ

गरिबीचे चटके

तुम्हा आम्हाला सांगून कळेल का ....
गरिबीचे चटके बसने म्हणजे काय असतं ....

भर उन्हात दिवसभर तळपणं काय असतं....
अन,तळपूण तळपूण करपणं काय असतं....

कोरोनामुळे सगळे जग जणू थांबले आहे....
लोक मनाने लांब होतेच आता तनानेही लांब झाले आहे....

गेली कित्येक दिवस हाताला काम नाही....
पोटाची खळगी भरायला खिशातही दाम नाही....

भुकेल्या पोटाने आशेने पाहणाऱ्या नजरा....
देतो आहे  दिलासा चेहरा ठेऊन हसरा....

घरात उरला नाही दाणा अन घरही आता उरले नाही....
रस्त्यावर फिरणाऱ्या जनावरांसारखी आमची गत झाली....

कुठं जावं-काय खावं नाही कशाचं ठाव ठिकाणा....
स्वगृही परतायला साधी वाहनेही मिळेना....

चटके बसून बसून आता पायही बधिर झाले....
घरी जाण्याच्या आधिच आता प्राणही कंठाशी आले....

उधळून गेल्या पुष्पपाकळ्या टोचती फक्त काटे....
येतील का रे परमेश्वरा पुन्हा ते क्षण सुखाचे.....

कवयित्री - कावेरी डफळ

परिक्रमा

आपल्या जीवनाची वाटचाल
चालूच असली पाहिजे
रडत रडत न जगता
लढत लढत जगले पाहिजे

पाऊल पुढे टाकताना
दुसऱ्याकडे पाहू नका
जरी आकाशापर्यंत पोहचलास
तरी पक्षांना तुच्छ लेखू नका

वर चढता चढता कधी
देवाला विसरू नका
जरी विसरलास तरी उतरताना
मात्र त्याच्याकडे धावू नका

अरे वेड्या माणसा, तू
कितीही दूर पळालास तरी
जे संचित ते तुला भोगावेच लागणार
जीवनाची ही परिक्रमा पूर्ण
करावीच लागणार

कवयित्री - कावेरी डफळ

सुंदर आयुष्य

आयुष्य किती सुंदर असतं
मानलं , तरच सुख असतं
नाहितर सगळंच दुःख असतं
खरंच आयुष्य किती सुंदर असतं
   
घडणाऱ्या प्रत्येक घटनेबरोबर, 
आयुष्य हेलकावे घेत असतं   
कधी अपयश तर कधी यशाच्या
शिखरावर नेऊन  ठेवत असतं
खरंच आयुष्य किती सुंदर असतं

सगळ्यांनाच मनाप्रमाणे
वागण्याची  इथे मुभा असते
चुकलं तर पुन्हा सावरण्याची
संधीही दिलेली असते
खरंच आयुष्य किती सुंदर असते

आयुष्यात जसं कर्म असणार आहे
तसंच फळही मिळणार आहे,
आज जसं पेरणार आहे ,
उद्या तसंच उगवणार आहे
खरंच आयुष्य किती सुंदर आहे


माणसाला आयुष्य मिळालं पण
त्याच महत्त्व नाही कधी कळलं
आयुष्य संपताना समजलं
किती पटकन आयुष्य सरलं
आता सुंदर म्हणायला आयुष्य कुठं उरलं

कवयित्री - कावेरी डफळ

इंसान - इंसान

जो जितें है खुद के लिए
उसे जिना नही कहते
जो मरते है खुद के लिए
असे मरणा नही कहते   ||

खुद के स्वार्थ के लिए
किसीं मासुम को निशाना
बनाकर मार डालते है उसे
इंसान नाही जानवर कहते है  ||

जितनेवाला सिकंदर होता है
हारानेवाला तो बलंदार होता है
लेकीन कोशीश कारनेपर, हारनेवाला भी
एक दिन सिकंदर कहलाता है  ||

दुसरों का दुःख पिता है जो
औरों का दर्द सहकर
जो खुद को धन्य मानता हो उसे
इंसान नही भगवान कहते है ||

कवयित्री - कावेरी डफळ

फरक

पुरुष रडला तर सगळे जाग हेलावते,
स्त्री रडली की काजल वाहून जाते.
अश्रू एकच पण किंमत एकच नसते

पुरुष बोलला की मनमोकळा असतो
स्त्री बोलली की ती काजाग असते
नाहीतर तिची वायफळ बडबड ठरते

पुरुष मेला की घर उजाड होतं,
स्त्री मेली की सवत जागा घेते.
मृत्यू एकच पण त्यातही स्वार्थ असतो.
स्त्रीच्या मरणाला काहीच का अर्थ नसतो

मानव हा मानवच असतो
त्यात फरक तो काय असतो?

कवयित्री - कावेरी डफळ

खंत

पहाटेच्या धुक्याप्रमाणे
माझं प्रेम विरून गेलं

माणसाचे जसे दिवस फिरतात
तसं ते पण फिरून गेलं

पूर्ण होता होता एक,
सुंदर स्वप्न भंगून गेल,

जिंकूनही आज का बरं,
आपण हरून गेलो,

मृत्यू येण्या आधीच
जिवंतपणी मरून गेलो.....

 कवयित्री- कावेरी डफळ

मैत्री

जीवनाच्या वाटेवर मित्र भेटतात
सुखाची सोबत क्षणाची देतात
क्षणात भेटून निघून जातात
आठवणीत मात्र तेच राहतात
मनाच्या कोपऱ्यात ठसा उमटवतात
मैत्रीची जाणीव ठेवून जातात
काही इच्छा मोठ्या असतात
अर्धवट ठेऊन निघून जातात
काही काळाने स्मरणी येतात
डोळ्यात अश्रू हळूच देतात
पण तेव्हा ते या सृष्टीत नसतात
जागाच्या पडद्याआड विरून जातात
आणि मैत्रीच्या नात्यात अमर होतात.

कवयित्री - कावेरी डफळ