नमस्ते सदा वत्सले मातृभूमे
त्वया हिन्दुभूमे सुखवं वर्धितोऽहम्।
महामङ्गले पुण्यभूमे त्वदर्थे
पतत्वेष कायो नमस्ते नमस्ते॥१॥
प्रभो शक्तिमन् हिन्दुराष्ट्राङ्गभूता
इमे सादरं त्वां नमामो वयम्
त्वदीयाय कार्याय बद्धा कटीयम्
शुभामाशिषं देहि तत्पूर्तये।
अजय्यां च विश्वस्य देहीश शक्तिम्
सुशीलं जगद्येन नम्रं भवेत्
श्रुतं चैव यत्कण्टकाकीर्णमार्गम्
स्वयं स्वीकृतं नः सुगंकारयेत्॥२॥
समुत्कर्ष निःश्रेयसस्यैकमुग्रम्
परं साधनं नाम वीरव्रतम्
तदन्तः स्फुरत्वक्षया ध्येयनिष्ठा
हृदन्तः प्रजागर्तु तीव्राऽनिशम्।
विजेत्री च नः संहता कार्यशक्तिर्
विधायास्य धर्मस्य संरक्षणम्
परं वैभवं नेतुमेतत् स्वराष्ट्रम्
समर्था भवत्वाशिषा ते भृशम्॥३॥
भारत माता की जय !!
- प्रा. नरहरी नारायण भिडे
(या प्रार्थनेचे मूळ लेखक नरहरी नारायण भिडे (संस्कृतचे प्राध्यापक) हे आहेत. १९३९ मध्ये संघचालकांच्या एका महत्त्वाच्या बैठकीत ही प्रार्थना निश्चित करण्यात आली. सुरुवातीला ही प्रार्थना अर्धी मराठी आणि अर्धी हिंदी भाषेत तयार करण्यात आली होती. परंतु, संपूर्ण देशात एकच भाषा असावी या उद्देशाने डॉ. हेडगेवार आणि इतर वरिष्ठ नेत्यांच्या मार्गदर्शनाखाली प्रा. नरहरी भिडे यांनी तिचे संस्कृतमध्ये भाषांतर केले. प्रार्थनेची शेवटची ओळ "भारत माता की जय" ही मात्र हिंदीतच ठेवण्यात आली)
