पाऊले चालती पंढरीची वाट

पाऊले चालती पंढरीची वाट

सुखी संसाराची तोडूनिया गाठ

गांजुनिया भारी दुःख दारिद्र्याने

पडता रिकामे भाकरीचे ताट

पाऊले चालती … 

आप्त‍ इष्ट सारे सगेसोयरे ते

पाहुनिया सारे फिरविती पाठ

पाऊले चालती … 

घेता प्रसाद श्री विठ्ठलाचा

अशा दारिद्र्याचा व्हावा नायनाट

पाऊले चालती … 

मन शांत होता पुन्हा लागे ओढ

तस्सा मांडी गोड संसाराचा थाट

पाऊले चालती … 

कवी - दत्ता पाटील

अठ्ठावीस युगांचं एकटेपण

देवळात गेलो होतो मधे
तिथं विठ्ठल काही दिसेना
रख्माय शेजारी
नुस्ती वीट

मी म्हणालो ऱ्हायलं
रख्माय तर रख्माय
कुणाच्या तरी पायावर
डोकं ठेवायचं

पायावर ठेवलेलं
डोकं काढून घेतलं
आपल्यालाच पुढं मागं
लागेल म्हणून

आणि जाता जाता सहज
रख्मायला म्हणालो
विठू कुठं गेला
दिसत नाही

रख्माय म्हणाली
कुठं गेला म्हणजे
उभा नाही का माझ्या
उजव्या अंगाला

मी परत पाह्यलं
खात्री करून घ्यायला
आणि म्हणालो तिथं
कोणीही नाही

म्हणते नाकासमोर
बघण्यात जन्म गेला
बाजूचं मला जरा
कमीच दिसतं

दगडासारखी झाली
मान अगदी धरली बघ
इकडची तिकडं जरा
होत नाही

कधी येतो कधी जातो
कुठं जातो काय करतो
मला काही काही
माहिती नाही

खांद्याला खांदा भिडवून
नेहमी बाजूला असेल विठू
म्हणून मी पण बावळट
उभी राहिले

आषाढी कार्तिकीला
इतके लोक येतात नेहमी
मला कधीच कसं कुणी
सांगितलं नाही

आज एकदमच मला
भेटायला धावून आलं

अठ्ठावीस युगांचं एकटेपण

कवी - अरुण कोलटकर (‘चिरीमिरी’, प्रास प्रकाशन)

"अठ्ठावीस युगांचं एकटेपण" हि कविता अरुण कोलटकर ह्यांच्या ‘चिरीमिरी’ ह्या पुस्तकातून घेतली आहे. त्या पुस्तकाची लिंक सोबत देत आहे :