इतकी नाजुक

इतकी नाजुक इतकी अल्लड, फुलपाखाराहून हळवार,

चालू बघता नकळत होते वार्या वरती  अलगद स्वार, ...इतकी नाजुक ……. ||

भिजल्या देही गवाक्षतुनी चन्द्र किरण ते पड़ता चार,

लक्ख गोरटी रापून जाली रात्रीत एका सावळनार, ...इतकी नाजुक ……. ||

इतकी नाजुक... जरा निफेनी जोर देऊनी  लिहिता नाव,

गालीत आली दुसर्या दिवशी अंगा अंगावर हळवे घाव, ...इतकी नाजुक ……. ||

इतकी नाजुक, इतकी सुन्दर, दर्पण देखिल खुलावातो,

ती गेल्यावरती, तो क्षण भर प्रतिबिम्बाला धरु बघतो, ... इतकी नाजुक …….||

इतकी नाजुक की, जेव्हा ती पावसात जाऊ बघते,

भीती वाटते कारण जलात साखर क्षणात विरघळते, …इतकी नाजुक …….|| 

इतकी नाजुक की, आता तर स्मरणाचे भय वाटे,

नको रुताया फुलास असल्या माझ्या जीवनातील काटे ...इतकी नाजुक …….||

कवी - संदीप खरे

तू फुलराणी

तू फुलराणी, तू मेनका
सौंदर्यवती मधुचंद्रा
रूपवती, माधुर्यवती ललना
अन प्रसन्न तुझी मुद्रा

सुखाची वर्षा, मोहोर प्रीतीची
अशी मनाला साद घालिती
गुलाबी गाल, लाल ओठ
फिके पाचू अन माणिक मोती

तुझ्यासम कोण नसे
ह्या पृथ्वीतलावर
विराजमान तू शोभतसे
अप्सरांच्यात दैवलोकावर

चंद्राची चांदणी
रुपनगरची राणी
करुणारुपी ऐशी
माझी मन मोहिनी

पाणीदार डोळे तुझे
काय तुला सांगू
चंद्राने घेतली शीतलता
उधार तुझ्याकडून

कसा गर्व करतो
उच्च पदस्थ असल्याचा
तुझ्या कंठाचा तो
हार माणिक मोत्यांचा

कानातल्या झुमक्यांना
वाटत असे शोभा
उंच नभी झुलण्याचा
आनंद भासतसे त्याला

नाकातल्या नथणीला
वाटतो तुझा हेवा
तिला वाटे माझा खडा
तुझ्या ओठांसारखा हवा

ओठांत तुझ्या मदिरा
नजरेत आहे नशा
झिंगतो मी पाहताच
मादक अशी अदा

करीतसे बेभान मला
तुझ्यात आहे अशी जादू
भाव मनातील अन रक्त धमन्यातील
होत असे बेकाबू

सुवर्ण तुझा रंग
दरवळतो गंध
पाहताना होतो दंग
घट्ट आवळलेला बाजूबंद

शब्दांची धावपळ
भावनांची वर्दळ
नजरेचा कटाक्ष
होते जीवाची तळमळ
होते माझ्या जीवाची तळमळ!!

 - धनंजय चौधरी