Strong Tree

Strong tree

कवयित्री (#Poet) - Kaveri Dafal (कावेरी डफळ)

हाल - ए - दिल

जबसे प्यार हुआ है तुमसे

हाल ए दिल कुछ ऐसा है

हम न रहे अब हमारें

खुद मे ही मशगुल रहते है

कई अरसोंसे  राह तकी थी

बस प्यार का ही खुमार छाया है

मांगा था तुम्हे खुदा से, अब

बडी शिद्दत से तुम्हे पाया है

दिल बनके नादान परिंदा

चारो ओर झुमे जा रहा है

तुम्हारी सांसो मे घुलनेके

पागल सपने सजा रहा है

बनके  तुम खुशबू इत्र की

रोम रोम मेहका रहे हो

भूलाके सारी दुनिया को

मेरे रुबरू अब हो रहे हो

लौट आओ जान ए बहार

आँखो मे बस तेरा इंतजार है

एकदुसरे में खोने के लिए 

अब दिल ए बेकारार है

तकदिर है हमारी जो

तुम पास हमारे हो

एक तेरे प्यार के सिवा

रुह भी हमारी ना हो

कवयित्री - कावेरी डफळ

नाका वरच्या रागाला (बडबडगीत)

मोठं मोठं डोळे करून

पाहतेस काय

नाका वरच्या रागाला

कारण काय

 

आणले होते फुगे आता

देऊ मी कोणाला 

चॉकलेटची चव आता

कोण येणार चाखायला 

फुगलेले गाल पहा

आता जातील फुटून 

धावत माझी छकुली

आली पहा उठून 

कवयित्री - कावेरी डफळ

विजेता

असतील तुझ्या समोर अनंत अडचणी 

मार्ग तुझा असेल अत्यंत खडतर

अपेक्षा जास्त पण यश मिळत नसेल

हसायचंय पण रडावे लागत असेल 

तुझे मन हजारो चिंतांनी ग्रासलेलं असेल

तेव्हा तू थोडा विसावा घे पण

माघार मात्र तू घेऊ नकोस,कारण

जीवन सदा चढ उतारांनीच भरलेले असेल

मनापासून परिश्रम घेत असशील

तर कधी अपयशही येईल

पण तू प्रयत्न करायचे सोडले नाहीस 

तर विजय मात्र तुझाच होईल

समोरच्याआव्हानांसाठी सदैव सज्ज रहा 

आणि खंबीर मनाने त्यांना सामोरे जा

ऐरण झालास तर घाव सोसत जा आणि 

हातोडा झालास तर घाल घालत रहा.

आज तुझी प्रगती का नाही 

याचा विचार करत बसू नकोस

प्रतिकुल परिस्थितीशी झगडत रहाशील

तर बघ उद्याचा विजेता फक्त तूच असशील

कवयित्री - कावेरी डफळ

ती चांदरात

पिठुर चांदण्याने सारे

वातावरण भारून गेले

शब्द झाले मुके अन्

प्रेम मात्र न्हाऊन निघाले.

अंधाराची शाल पांघरून

सागरही निपचित झाला सगळा

पायाखालच्या वाळूचा 

आज स्पर्श भासे वेगळा.

चांदण्याने न्हाऊन निघालेली

भुमाताही मृदुमुलायम झाली

ही मादक चांदरात आता

स्वप्नांची सौदागर बनून आली.

रुपेरी चांदण्यात अनेक

आठवणी दाटू लागल्या

चांदण्यांच्या गाण्यांच्या

पुरात सगळ्या मग लोटल्या

उधळलेले ताऱ्यांचे हे सौंदर्य

पाहून मनही आज श्रीमंत झाले

चांदण्यांच्या चमकदार किरणांनी

सागरजलही चांदीच्या रसात न्हाले.

कवयित्री - कावेरी डफळ

सुवर्णदुर्ग

करूनी मुजरा माझ्या राजाला , शिवाजी राजला... शिवाजी राजाला...

करूनी मुजरा माझ्या राजाला

जिजाऊच्या तेजस्वी पुत्राला,

ज्याने पावन केले भारतभूमीला,

नमन मराठ्याच्या दुधारी तलवारीला हो..जी जी जी...(२)

राजाने आरमार थोर उभारिले,

जलदुर्गही पारखून बांधिले,

रत्नागिरी हर्णे बंदरावर 

दुर्ग साकारला भव्य - बलवान,

दुर्ग साकारला भव्य - बलवान,

राजांनी नाव दिधले सुवर्णदुर्ग हो जी जी जी...(२)

उत्तराभिमुख भव्य प्रवेशद्वार,

दक्षिणेकडे भक्कम कोठार,

पायरीवर कोरली प्रतिमा कासवाची,

तटबंदीवर मूर्ती शोभे हनुमानाची,

मूर्ती शोभे हनुमानाची,

जिथे रचला आरमाराचा इतिहास हो जी जी जी...(२)

महाद्वारास नक्षीदार कमान,

दगडी चौथरे वाढवी राजवाड्याची शान,

पश्चिमेस एक चोरदरवाजा खास,

त्याची वाट जाऊनी मिळे समुद्रास,

त्याची वाट जाऊनी मिळे समुद्रास,

उभारिला फिरंग्यांचा कर्दनकाळ हो जी जी जी...(२)

खडकात तलाव खोदलेले,

सात विहिरी मोहक भासे,

दुर्गावर मंदिर एक ना दिसे,

दुर्गावर मंदिर एक ना दिसे,

देवड्यांच्या बाजूने पायऱ्यांची रांग हो जी जी जी...(२)

तुकोजी आंग्रे पराक्रमी सरदार,

कान्होजी पुत्र तयाचा मुत्सद्दी वीर,

युद्धात फितुर होता किल्लेदार,

कान्होजींनी पेलला सुवर्णदुर्गाचा हो भार...

पेलला सुवर्णदुर्गाचा हो भार....

हाती घेतली आरमाराची कमान हो जी जी जी...(२)

पाहुनी पराक्रम कान्होजींचा,

' सरखेल ' किताब महाराणी ताराबाईंनी हो दिधला,

असा सुवर्णदुर्ग तो महान,

असा सुवर्णदुर्ग तो महान,

ज्याने घडवला स्वराज्याचा सुवर्णकाळ हो जी जी जी...(२)

कवयित्री - कावेरी डफळ

‘सुवर्णदुर्ग’ हा एक असा किल्ला आहे की ज्याच्यामुळे समुद्री तटावरुन आरमाराच्या जोरावर आपले स्वराज्य शिवरायांना सुरक्षित ठेवता आले होते. इ.स.वी.सन 1660 मध्ये हा किल्ला स्वराज्यात आला होता. या किल्ल्याचे वर्णन कवयित्री कावेरी डफळ यांनी पोवाड्यातून सुंदररित्या केले आहे

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू

कसा आणि कुठे कुठे

आता मी पुरा पडू             

सांग देवा पुन्हा कशी 

सुरुवात करू

सम्राज्य हे माझे सारे

एका क्षणात उध्वस्त झाले

शून्यातून उभारलेले सारे

पुन्हा शून्यातच मिळाले.

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

सुखात मागे पुढे फिरणारे

आता मला दिसेनासे झाले.

पैसा गेल्यावर माझेच 

सगे मला सोडून गेले

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

संपत्ती असताना माणसांची

सगळी वर्दळ असते

माणसांची सच्ची नियत फक्त

खरी वेळ आल्यावरच कळते

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

निंदकांचीच आता 

सगळी गर्दी आहे

उपाय सूचन वेगळच पण 

चिंतेचीच सदा वर्दी आहे.

सांग देवा पुन्हा कशी सुरुवात करू...

आज मला समजले नुसता पैसा

 गोळा करून काही होता नाही

पडत्या काळात आपल्या 

पाठीशी खंबीरपणे उभी राहतील

अशी माणसे जोडता आली पाहिजे...

कवयित्री - कावेरी डफळ 

त्या बेभान क्षणी

त्या बेभान क्षणी

मन माझे हेलावले

पाहता उधाण लाटांचे

नयन माझे स्थिरावले

चित्कार ऐकता लाटांचा

धडधडू लागले काळीजही

वादळाला सोबत द्याया

कोसळू लागला वरुणराजही

नाव आता हेलकाऊन

दोन बाजू झुकू लागली

वल्हवून सारखे हातातून

काठीही खाली पडू लागली

लहान माझी नाव होती

तिलाही आता तग धरवेना

किनारा जवळ असुनही

पैलतीरी जाता येईना

लाटांची एक धडक बसता

नावेला जलसमाधी  झाली

नाकातोंडात पाणी जाता

मृत्युशय्या दिसू लागली

धीर न खचता धैर्याने

मी पोहू लागले

त्या दर्याला मागे सोडून

किनारी जाऊ लागले

पोहचता किनारी माझ्या

जीवात जीव आला

जवळून भयानक वाटणारा

सागर मनाला मोहऊन गेला

कवयित्री - कावेरी डफळ

एकुलते एक झाड

आड रानाच्या त्या माळावरती,

एकुलते एक ते झाड होते,

वाऱ्यासवे डुलत होते,

हिरवळीसंगे बोलत होते

फांदो फांदी बहरत होते,

पानो पानी सळसळत होते,

डौलदार ते सुंदर तरू,

दिमाखात डोलत होते

ऋतू सारे बदलत गेले,

तसे झाड मोहरू लागले,

फुला फळांनी झाड आता,

आनंदाने झुलू लागले

दिवसामागून दिवस सरले,

उदासीचे मेघ दाटून आले,

डोळ्यातून अश्रू झरावे तसे,

पानंपान गळू लागले

(Pic Credit: Mahesh Mule)

शांत झाला वाराही,

अदृश्य झाली हिरवळही, 

उजाड माळरानावर आता,

विद्रूप दिसू लागले झाडही

दुःखाच्या हिंदोळ्यावर बसले तरी,

ताठ मानेने ते उभे होते,

रवितेजाची आग सोसत ,

सुकाळाची वाट ते पाहत होते

ठाऊक होते त्यालाही,

काळ असाच थांबत नाही,

दुःख सोसल्यावर मात्र,

सुख आल्याशिवाय राहत नाही

कवयित्री - कावेरी डफळ

घराचे घरपण

घरं दिसायला असतात

घरांसारखी

पण असतात

माणसांच्या तऱ्हांसारखी

काही घरांना असतात

माणसांचे चेहरे 

तर काही असतात

खोटे तर काही खरे

काही घरांना असतात

संस्कार रेषांचे उंबरठे

तर काहींना आपलेपणाचे 

खोटे मुखवटे

काही घरं असतात 

दाटीवाटीची

काही मोकळी 

तर काही आतल्या गाठीची 

काही घरं

कौलारू चंद्रमौळी  

तर काहींच्या छपरांना

चांदण्यांची जाळी 

काहींची सताड 

उघडी कवाडे

तर काही घरांना 

लोखंडी दारे

काही घरात खेळणारे 

मुक्त वारे  

तर काहींच्या 

वर सक्तीचे पहारे 

काही घरांना

असतात कान 

तर काहींच्या मनावर 

नको नको ते ताण

काही घरांची दारे 

असतात बंद तर 

काहींना असतात 

भलते सलते छंद

 

काही घरं चक्क

असतात फुटपाथवर 

तर काहींची आभाळे मात्र 

असतात फार दूरवर

 

घरांचे घरपण नसते

फक्त शेकडो माळ्यांमुळे

तर घराला घरपण येते

त्यातल्या मायेच्या माणसांमुळे 




कवयित्री - कावेरी डफळ 

पाऊसधारा

घनात घुमला वारा अन
झरल्या झर झर धारा
निसर्ग फुलवी आनंदाने
हिरवा गर्द पिसारा......

गडगडणाऱ्या नभात
विद्युलताही चमकू लागली
इंद्रधनूचा गोफ लेऊनी
जलधारा ही झरू लागली.....

तुडुंब भरले नदी-नाले
दुथडी जाहल्या सरिता,
बळीराजाही सुखावला
वरूणराज बरसता.....

गंध भुईचा दरवळला
माळही सुखाने हिरवळला,
कृतार्थ होऊनि गगन करी स्नेहसरींचा मारा....
स्नेहसरींचा मारा....

कवयित्री - कावेरी डफळ

प्रतिबिंब

वाईट मार्गाने तू खूप पैसे कामावशील
अगदी लक्ष्मी लोळण घेईल तुझ्या दाराशी
एकवेळ पैशाने तू श्रीमंत होशीलही
पण नैतिकतेने मात्र भिकारीच राहशील

आरशासमोर उभा राहून एकदा
स्वतः च्या प्रतिबिंबाकडे जरा बघ
आई-वडील,बायको यांच्यापेक्षाही
प्रतिबिंबाचंच मत जास्त महत्वाचं असतं

तोच तुमचा शिक्षक आणि
तोच तुमचा खरा परीक्षक
आयुष्यभराच्या चांगल्या-वाईट
कामांचा शेवटपर्यंतचा साक्षीदारही

काही लोक तुमच्याविषयी म्हणतील
"हा तर लई मोठा माणूस", पण
प्रतिबिंबाच्या नजरेस नजर देता येत नसेल
तर तो विचारेल, "धनाने की मनाने?"

जगाला मूर्ख बनवून तुला
पुरस्कारही मिळवता येतील पण
प्रतिबिंबलाच फसवशील तर फक्त
अश्रू आणि वेदनाच वाट्याला येतील......

कवयित्री - कावेरी डफळ

आईपण

जीवनाच्या प्रत्येक वळणावर

आयुष्य नवे वळण घेत असते,

बाईला आईपण मिळते तेव्हा एका

नव्या प्रवासाची सुरवात होत असते.....



मातृत्वाची चाहूल लागताच ती

स्वतः सही विसरू लागते,

पोटातील चिमुकल्या सोबत तीही

आता नव्याने वाढू लागते.....



स्वतःच्या आवडीपेक्षा आता

बाळाच्या पोषणावर तीच लक्ष असतं

गर्भसंस्कार करण्यात तिने स्वतःला

पूर्णपणे गुरफटून घेतलेलं असतं.......



बाळाने मारलेल्या चिमुकल्या पाऊलानेही

तिला आकाशही ठेंगण वाटू लागतं.

बाळासाठी काय काय करायचं यातच

तिचं मन आता रमू लागतं......



प्रसूती वेदनेतही मातृत्वाचा ओलावा असतो

बाळाचा पहिला स्वर ऐकण्याचा आनंद

स्वर्गसुखाहूनही सुंदर असतो.....

स्वर्गसुखाहूनही सुंदर असतो.....

कवयित्री - कावेरी डफळ

संगतीने तुझ्या

संगतीने तुझ्या मी जेव्हा
घनदाट वनातून चालले,
वाटले रानातले सारे
काटेही सुगंधी झाले  ।।

केव्हा ,कशा जखमा
झाल्या होत्या कळेना
पानांच्या हिरव्या मखमालीने,
केव्हा दिला गारवा आठवेना  ।।

भावना झाल्या अनावर अन
सुखाचे कोंब फुटले,
डोळ्यात दाटलेले अश्रू तू,
नकळत ओठांनी टिपले ।।

होता स्पर्श तुझा उठली
अंगावरी शिरशिरी,
आकाशातून मग वरूनराजही,
प्रेमतुषारांचा अखंड वर्षाव करी  ।।

कवयित्री - कावेरी डफळ

आई अशीही

रोजच्या कामांमध्ये आई
सतत व्यस्त असते
मूल डोळ्यासमोर असलं की
तीही निर्धास्त असते

कामांचा ओघात  होतं
तिचंही थोडं दुर्लक्ष
लबाड मुलंही हळूच
काढतात पळ ठेवून लक्ष

मूल सापडत नाही तोपर्यंत
ती शोध शोध शोधते ,आणि
काळजाचा तुकडा सापडला की
त्याला बदड बदड बदडते

धडधडणाऱ्या हृदयाशी त्याला
घट्ट कवटाळून घेते, पाठीवरच्या
वळांना हळुवार कुरवाळते...
त्याच्या नकळत पाणावलेले
डोळे आपल्या हातांनी पुसते...
आई अशीही असते...

कवयित्री - कावेरी डफळ

गरिबीचे चटके

तुम्हा आम्हाला सांगून कळेल का ....
गरिबीचे चटके बसने म्हणजे काय असतं ....

भर उन्हात दिवसभर तळपणं काय असतं....
अन,तळपूण तळपूण करपणं काय असतं....

कोरोनामुळे सगळे जग जणू थांबले आहे....
लोक मनाने लांब होतेच आता तनानेही लांब झाले आहे....

गेली कित्येक दिवस हाताला काम नाही....
पोटाची खळगी भरायला खिशातही दाम नाही....

भुकेल्या पोटाने आशेने पाहणाऱ्या नजरा....
देतो आहे  दिलासा चेहरा ठेऊन हसरा....

घरात उरला नाही दाणा अन घरही आता उरले नाही....
रस्त्यावर फिरणाऱ्या जनावरांसारखी आमची गत झाली....

कुठं जावं-काय खावं नाही कशाचं ठाव ठिकाणा....
स्वगृही परतायला साधी वाहनेही मिळेना....

चटके बसून बसून आता पायही बधिर झाले....
घरी जाण्याच्या आधिच आता प्राणही कंठाशी आले....

उधळून गेल्या पुष्पपाकळ्या टोचती फक्त काटे....
येतील का रे परमेश्वरा पुन्हा ते क्षण सुखाचे.....

कवयित्री - कावेरी डफळ

परिक्रमा

आपल्या जीवनाची वाटचाल
चालूच असली पाहिजे
रडत रडत न जगता
लढत लढत जगले पाहिजे

पाऊल पुढे टाकताना
दुसऱ्याकडे पाहू नका
जरी आकाशापर्यंत पोहचलास
तरी पक्षांना तुच्छ लेखू नका

वर चढता चढता कधी
देवाला विसरू नका
जरी विसरलास तरी उतरताना
मात्र त्याच्याकडे धावू नका

अरे वेड्या माणसा, तू
कितीही दूर पळालास तरी
जे संचित ते तुला भोगावेच लागणार
जीवनाची ही परिक्रमा पूर्ण
करावीच लागणार

कवयित्री - कावेरी डफळ

अशी एक तरी मैत्रीण असावी

एक तरी अशी मैत्रीण असावी,
आपल्याला आपलं म्हणणारी....
आपण न पाहता पुढे गेलो तरी,
मागून प्रेमाने आवाज देणारी....
अशी एक तरी मैत्रीण असावी....


आपल्याला हसवणारी ,वेळप्रसंगी
आपल्यासाठी हसणारी....
न सांगताही सगळं समजून,
डोळ्यातील अश्रू पुसणारी....
अशी एक तरी मैत्रीण असावी....

स्वतःच्या घासातला घास,
आठवणीने काढून ठेवणारी....
आपल्या वेड्या मैत्रिणीची,
 प्रेमाने समजूत काढणारी....
अशी एक तरी मैत्रीण असावी....

यशाच्या शिखरावर पोहचल्यावर,
अभिमानाने पाठ थोपटणारी.....
वाकडं पाऊल पडताना मुस्काटात,
मारायला ही पुढे-मागे न पाहणारी....
अशी एक तरी मैत्रीण असावी....

आपण सोबत नसताना नुसत्या,
आठवणीनं व्याकुळ होणारी.....
माणसांच्या घोळक्यात आपल्याला,
सगळीकडे सैरभैर शोधणारी.....
अशी एक तरी मैत्रीण असावी....

खरंच अशी एकतरी मैत्रिण असावी,
आपल्याला जीवा-भावाची वाटणारी.....
सुखात साथ देणारी आणि ,
दुःखात हातात हात देणारी......
अशी एक तरी मैत्रीण असावी....

कवयित्री - कावेरी डफळ

माझी माय

घेऊनी जन्म तुझ्या उदरी
झाले खरंच धन्य मी
दिलास हा जन्म मजला
अनंत जन्मी ऋणी राहीन मी

जन्मा आले म्हणूनच
पाहू शकले हे विश्व मी
अनुभव शकले तुझी माया,
ममता,प्रेम आणि थोडा रागही

माय आठवते आहे मला
तुझी प्रीती तुझी धडपडही
आणि मजसाठी केलेला
तुझ्या स्वप्नांचा त्यागही

धन्य धन्य तू माय
धन्य धन्य तुझी माया
मला जन्मास घालुनी
दिली ही सुवर्ण काया

तुझ्या उदरी जन्म घेण्याची
आस सदा राहावी
शतजन्मी माय म्हणून
तूच मजला लाभावी
तूच मजल लाभावी...

कवयित्री-कावेरी डफळ

ती

सर्वांग सुंदर किमया
आहे निसर्गाची ती...
जितकी नाजूक-कोमल
तितकीच कठोर आहे ती...

जन्म घेतल्या पासून ऐकत असते
अखंड सूचनांचा पाढा ती.....
असे वागावे-तसे वागावे,
सर्वांचे पटवून घेते ती.....

शिक्षण घेत असताना हळूच
पंखांना बळ देते ती...
बुद्धीची चुणूक दाखवून,
उंच भरारी घेऊ इच्छिते ती....

आसमंतात मुक्त विहार,
करण्याचे स्वप्न पाहते ती....
नकळत अनोळखी लोकांत जाऊन,
इतरांची स्वप्न पूर्ण करते ती....

सहचारिणी झाल्यावर आपली स्वप्ने
जोडीदाराच्या डोळ्यात पाहते ती....
आपल्याला जे जमले नाही,
मुलांच्या रूपाने पूर्ण करते ती....

ना कसली तक्रार कधी,
ना खंत कधी करते ती....
स्वतःला दिवसरात्र खपवून,
संसाररूपी नौका पार लावते ती....
संसाररूपी नौका पार लावते ती....

कवयित्री - कावेरी डफळ