नाच रे मोरा

नाच रे मोरा, आंब्याच्या वनात

नाच रे मोरा नाच !

ढगांशी वारा झुंजला रे

काळा काळा कापूस पिंजला रे

आता तुझी पाळी,

वीज देते टाळी

फुलव पिसारा नाच ll १ ll

(Pic Credit: Mahesh Mule)

झर झर धार झरली रे

झाडांची भिजली इरली रे

पावसात न्हाऊ,

काहीतरी गाऊ

करुन पुकारा नाच ll २ ll

थेंब थेंब तळयात नाचती रे

टपटप पानांत वाजती रे

पावसाच्या रेघांत,

खेळ खेळू दोघांत

निळया सौंगड्या नाच ll ३ ll

पावसाची रिमझिम थांबली रे

तुझी माझी जोडी जमली रे

आभाळात छान छान

सात रंगी कमान

कमानीखाली त्या नाच ll ४ ll

कवी - ग.दि.माडगूळकर

एक तुतारी द्या मज आणुनि

एक तुतारी द्या मज आणुनि

फुंकीन मी जी स्वप्राणाने

भेदुनि टाकीन सगळी गगनें

दीर्ध जिच्या त्या किंकाळीने

अशी तुतारी द्या मजला आणुनी

अवकाशाच्या ओसाडीतले

पडसाद मुके जे आजवरी

होतील ते वाचाल सत्वरी

फुंक मारीता जिला जबरी

कोण तुतारी ती मज देईल?

रुढी, जुलूम यांची भेसूर

संताने राक्षसी तुम्हाला

फाडूनी खाती ही हतवेला

जल्शाची का? पुसा मनाला!

तुतारीने ह्या सावध व्हा तर!

चमत्कार! ते पुराण तेथुनी

सुंदर, सोज्वळ गोड मोठे

अलिकडले ते सगळे खोटे

म्हणती धरुनी ढेरी पोटे

धिक्कार अशा मूर्खांलागुनी

जुने जाऊ द्या मरणालागुनी

जाळुनी किंवा पुरुनी टाका

सडत न एक्या ठायी ठाका

सावध!ऐका पुढल्या हाका

खांद्यास चला खांदा भिडवूनी

प्राप्तकाल हा विशाल भूधर

सुंदर लेणी तयात खोदा

निजनामे त्यावरती नोंदा

बसुनी का वाढविता मेदा?

विक्रम काही करा, चला तर!

धार धरलिया प्यार जीवावर

रडतील रडोत रांडापोरे

गतशतकांची पापे घोरे

क्षालायाला तुमची रुधिरे

पाहिजेत रे! स्त्रैण न व्हा तर!

धर्माचे माजवुनी अवडंबर

नीतीला आणिती अडथळे

विसरुनीया जे जातात खुळे

नीतीचे पद जेथे न ढळे

धर्म होतसे तेथेच स्थिर

हल्ला करण्या तर दंभावर तर बंडावर

शूरांनो! या त्वरा करा रे!

समतेचा ध्वज उंच धरा रे!

नीतीची द्वाही पसरा रे!

तुतारीच्या ह्या सुराबरोबर

नियमन मनुजासाठी, मानव

नसे नियमनासाठी, जाणा;

प्रगतीस जर ते हाणी टोणा

झुगारुनी दे देऊनी बाणा

मिरवा नीज ओजाचा अभिनव!

घातक भलत्या प्रतिबंधांवर

हल्ला नेण्या करा त्वरा रे!

उन्नतीचा ध्वज उंच धरा रे!

वीरांनो! तर पुढे सरा रे

आवेशाने गर्जत हर-हर!

पूर्वीपासूनी अजुनी सुरासुर

तुंबळ संग्रामाला करिती

संप्रति दानव फार माजती

देवावर झेंडा मिरवीती!

देवांच्या मदतीस चला तर!

कवी - केशवसुत  

पाऊस आठवणींचा

पाऊस येता दाटून येतो,

मेघ आठवणींचा.

कधी धूसर, कधी कोंदट,

कधी ओल्याचिंब आठवणींचा.

कधी रेनकोट, कधी छत्री,

कधी वळचणीतील आठवणींचा.

कधी कागदी होड्या, कधी डबक्यातील उड्या,

कधी कापड्यांवरील चिपल्यांचा.

कधी मित्रांबरोबर पार्टी, कधी उनाड मस्ती,

कधी तिच्याबरोबरीने भिजलेल्या कातरवेळीचा.

कधी बायकोबरोबर भिजत टपरीवर, तर कधी घरातच,

खाल्लेल्या कांदा भजी अन वाफाळलेल्या चहाच्या.

कधी गॅलरीत पडणार टपटप पाणी अन रेडिओवरील मंजुळ गाणी,

तर कधी म्हाताऱ्या बायकोला तरुणपणातील आठवणी सांगून मारलेल्या कोपरखळीच्या

कवी - वैभव डांगरे  

दीपोत्सव

दीपोत्सव का त्यौहार मनाएँ,

आओ इस बार हम कुछ नया आजमाएँ।

दीपों से सीखें, उजाला करना।

दीपों से सीखें, आओ तम को हरना।

अपने अंदर छिपा अंधकार मिटाएँ।

दीपोत्सव का त्यौहार मनाएँ।

इस त्यौहार पर वादा यह करना,

जलना है तो सिर्फ दीपक सा जलना।

दीपों से सीखें, सबको राह दिखाना।

दीपों से सीखें, अपने अवगुणों को जलाना।

आओ भारत को रोशन बनायें।

दीपोत्सव का त्यौहार मनाएँ।

धुँए को भी काजल बना लो,

नजर न लगे, माथे पर लगा दो।

अनुपयोगी को उपयोगी बना लें,

स्नेह से सभी को गले लगा लें।

अखण्ड भारत को विकसित बनाएं,

दीपोत्सव का त्यौहार मनाएँ।

कवी — पलाश ताम्रकार