मधुघट

मधु मागशि माझ्या सख्या परी,
मधुघटचि रिकामे पडती घरी

आजवरी कमळाच्या द्रोणी
मधु पजीला तुला भरोनि,
सेवा हि पूर्वीची स्मरोनी,
करी रोष न सख्या, दया करी

नैवेद्याची एकच वाटी
अतां दूधाचि माझ्या गाठी,
देवपुजेस्तव ही कोरांटी
बाळगी अंगणी कशि तरी

तरुण-तरुणीची सलज्ज कुजबुज
वृक्ष-झर्यांचे गुढ मधुर गुज,
संसाराचे मर्म हवे तुज ,
मधु पिळण्या परी रे बळ न करी

ढळला रे ढळला दिन सख्या
संध्याछाया भिवविती हृदया,
अतां मधुचे नांव कासया?
लागले नैत्र रे पैलतीरी

– भा. रा. तांबे

मी एकटीच माझी असते

मी एकटीच माझी असते कधीकधी
गर्दीत भोवतीच्या नसते कधीकधी

येथे न ओळखीचे कोणीच राहिले
होतात भास मजला नुसते कधीकधी

जपते मनात माझा एकेक हुंदका
लपवीत आसवे मी हसते कधीकधी

मागेच मी कधीची हरपून बैसले
आता नकोनकोशी दिसते कधीकधी

जखमा बुजून गेल्या साऱ्या जुन्या तरी
उसवीत जीवनाला बसते कधीकधी

कवी - सुरेश भट

सारेच दीप कसे मंदावले आता

सारेच दीप कसे मंदावले आता

ज्योती विझू विझू झाल्या

की झड घालून प्राण द्यावा पतंगाने

असे कुठेच तेज नाही !

थिजले कसे आवाज सारे?

खडबडून करील पडसाद जागे 

अशी कुणाची साद नाही?

या रे या ! द्या जीव या बाणीवर

अशी वाणी निघत नाही

 भावनाना चेव नाही

यौवना आव्हान नाही

संघर्ष नाही झुंज नाही

जावे ज्या मागे बेधड़क

असा झुंजार वीर नाही

कामी यावा देह जिथे

असा रणसंग्राम नाही !

प्रेतेही उठतील अशा

मंत्राचा उदघोष नाही !

आशांचा हिरमोड

आणि बंडांचा बिमोड

सारीकडे तडजोड

होऊन, सारे कसे सर्दावले आता?

सारेच कसे थंडावले आता !

साऱ्याच आघाड्यावरी ही अशी हो सामसुम !

वरतीखाली सामसूम

इकडेतिकडे सामसूम

आजूबाजूस सामसूम

जनमनांतहि सामसूम

हृदयातहि सामसूम

कुठे पोटतिडिक नाही

प्रेमामधेही धडक नाही

जीव ओढून घेईल अशी

डोळ्यामध्ये फडक नाही

तारुण्याची चमक नाही,धमक नाही

साहित्यात चैतन्य नाही

संगीतात इंगित आणि कलेमध्ये उकल नाही

सरळपणाला भाव नाही

साधा सदाचार नाही

जो तो कसा लाचार आहे

ह्याची त्याला फूस आहे

घराघरात घूस आहे !

तेरी चुप मेरी चुप 

गुपचुप

सारा हिशेबी व्यवहार आहे !

जो तो जागा धरून आहे

नाही तर अडवून आहे

दबेल असून चढेल आहे

योजनांची चळत आहे

परकियांची मदत आहे

तज्ञाचीहि उणीव नाही

आपली जाणीव नाही !

त्याग त्यागिले भोग मागे

दाता दिनयाचना मागे

शील आपले मोल मागे

सौंदर्याची विक्री चाले

कागदांच्या कपटयांवर !

सारीं स्वरूपें कुरूप झाली

हुरूप कशाचा नाही चित्ता !

सारेच दीप कसे मंदावले आता !!

कवी - अनिल (आत्माराम रावजी देशपांडे)

(काव्यसंग्रह: "कविता शतकाची", शब्द प्रकाशन)  

सांगेल मी केव्हातरी

का होत आहे स्वप्नवत सारे
का वाहतोय वारा सळसळणारा
का गरजतोय पाऊस आठवणींचा
सांगेल मी केव्हातरी तूला

हल्ली येतात ढग दाटून आभाळात
मग वाहतो सुसाट वारा आठवणींचा
का येतात मग आनंदाश्रूच्या धारा
सांगेल मी केव्हातरी तूला

एक एक आठवणी नंतर मग
चमकतो आसमंत लख्ख प्रकाशात
का घाबरतं मन त्या प्रेमळ विजेला
सांगेल मी केव्हातरी तुला

हळूहळू पावसाचा जोर वाढतो
प्रत्येक थेंबागनित एक उसासा सोडतो
का हरवतो त्या दिवसात नेहमीसारखा
सांगेल मी केव्हातरी तूला

आसमंतात दरवळणारा म्रुदगंध
आणि तुझा होणारा आभास
का वेड लावतो जिवाला
सांगेल मी केव्हातरी तूला

सांगेल मी केव्हातरी तूला
पावसानंतरची शांतता
उद्विग्न झालेल्या मनाची अवस्था
आणि आठवणीसुद्धा

नक्की सांगेल मी केव्हातरी तुला
हसरा चेहरा, रडक्या व्यथा
पाहिलेलं स्वप्न आणि वास्तव सुद्धा
सांगेल मी आठवणीने तुला

- धनंजय चौधरी