कोणीतरी रडतंय

कोणीतरी रडतंय

कोणीतरी रडतंय मगापासून

कोणीतरी रडत होतं

रात्रभर

कोणीतरी रडत बसलंय

युगानुयुग

तूच का गं

पण तू का रडते आहेस अशी

अविरत

रडायला काय झालं तुला

कोण म्हणालं का काही

कुणी मारलं का तुला

कुठं दुखतयं तुला

खुपतयं का कुठं काही

तू का रडते आहेस

एकटीच

इथं या अरण्यात बसून

की तूच हे अरण्य आहेस

रडणारं

कवी - अरुण कोलटकर 

"कोणीतरी रडतंय" हि कविता अरुण कोलटकर ह्यांच्या 'भिजकी वही' ह्या पुस्तकातून घेतली आहे. त्या पुस्तकाची लिंक सोबत देत आहे :

घर असावे घरासारखे

घर असावे घरासारखे

नकोत नुसत्या भिंती

इथे असावा प्रेम-जिव्हाळा

नकोत नुसती नाती

त्या शब्दांना अर्थ असावा

नकोच नुसती वाणी

सूर जुळावे परस्परांचे

नकोत नुसती गाणी

त्या अर्थाला अर्थ असावा

नकोत नुसती नाणी

अश्रूतुनही प्रीत झरावी

नकोच नुसते पाणी

या घरट्यातुन पिल्लू उडावे

दिव्य घेऊनि शक्ती

आकांक्षांचे पंख असावे

उंबरठ्यावर भक्ती

कवयित्री - विमल लिमये

नको ते त्यांचे नाते

नको मला आपले आता , नको ते त्यांचे नाते ।

दगडांच्या देवता साऱ्या , काळीज नसे त्याते ।।

कुसुमसे काळीज माझे , वाहणे व्यर्थ येथे ।

दगडीच भाव तो त्यांचा , आला कळून माते ।।

ही गर्दी रे गारद्यांची , येथे न कोणी साव ।

मूर्ती अनेक रंगी या , पोटात एक भाव ।।

त्या डोळ्यात जरी दिसला , स्नेहाळ स्वप्न रंग ।

हे उपवन कागदाचे , खोटेच गंध तरंग ।।

इथला वसंत नकली , ही कोकीळ कुठे गाते? ।

कावळे उसन्या स्वरांचे , मी ओळखून त्याते ।।

महापूर मृगजळाचा , भावेल का कोणाते? ।

नको मला असले आता , नको ते त्यांचे नाते ।।

कवी - श्री. रामकृष्ण निपाणीकर

ढगाळ वातावरण

ढगाळ वातावरण माझे

मन ढवळत आहे

तू येत असल्याची 

चाहूल  देत आहे

थंडगार वारा हा

अंगाला झोमतो

अन् तुझी आठवण

मोहून टाकतो

आठवणींच काय ग

अस्सच चालायच

एक आली की बाकींनी

न बोलावता यायच्

आज किती दिवस झाले

तू न भेटल्याचे

तरीसुधा मनाचे माझे

‘मन’ नाही विसरण्याचे

मृुग- नक्षत्राचा पाउस 

सरी-सरीने होतो भास 

का कुणास ठाऊक

तुझाच हा आभास

तू मागे वळून न पाहता 

त्या दिवशी अशी गेली

ढगांच्या गडगडटाने मला

आज ‘आठवण’ करून दिली

आज वाहन ‘हत्ती’

आणि हत्तिसारखाच पाउस

तूच माझ्या चित्ती

हे मात्रा फक्त मलाच ठाऊक 

क्षुल्लक होते कारण

क्षुल्लक भांडनसाठी

क्षुल्लक नाही मी, सजनी

अन् तू माझ्यासाठी

पावसाच्या थेंबात माझे

अश्रू विरघळले 

तुझ्या आठवणीत माझे

मन चिंब झाले

डोळे आले भरून 

पाउस पडतो वरुन

ढगाना ही दु:ख असेल (?)

अगदी माझ्यासारखेच असेल

गेल्या वर्षीच्या पावसात 

भिजलो होतो तू अन् मी

अन् यंदाच्या पावसात

आपल्या “आठवणी” अन् मी

आठवणी एक-एक संपल्यानंतर

थांबला बाहेर पाउस

येशील ना ग परतून (?)

दमलो मी वाट पाहून !!!

कवी - धनंजय चौधरी