मतप्रवाह

             आज इथे उद्या तिथे
             जाउ तिथे खाउ
             कार्यकर्ते मात्र इथे
             उगाच करतात बाउ

             सकाळ अन् संध्याकाळ
             शब्दांचे फुले वाहू
             फक्त एकदा मत द्या
             पुन्हा वळून नका पाहु

             आश्वासनांच्या पुड्या
             'विकास' देखील दाउ
             भूमिपूजन, उद्घाटन, मेळाव्यातून
             दांडगा 'जन-संपर्क' साधू

             अमक्क करू, ढमक्क करू
             याव करू अन् त्याव करू
             चांगल करू, छान करू
             मतदारसंघाचं 'नाव' करू

             पत्रके वाटू रॅली करू
             सगळयांना एक नारा देऊ
             करायचं किंवा नाही करायचं
             ते निवडून आल्यावर पाहु

             'आचारसंहिता' आपली वेगळी
             आचार आपला वेगळा दाउ
             मतांचं गणित जुळवण्यासाठी
             जातीचं समीकरण वापरुन  पाहू

             युती, आघाडी , आलियन्स
             वेगवेगळी नावे देऊ
             नाही जमल्यास तसं काही
             एकमेकांची "धुणी" धुवू

             प्रचार, प्रसार आणि 'प्रसाद'
             यांवर पाण्यासारखा पैसा वाहू
             निवडून आल्यावर मात्र
             आपलं घोडं गंगेत न्हाऊू !

            - धनंजय चौधरी

कविता आणि शास्त्र

ती म्हणाली - तू खूप छान बोलतोस ,
लिहित-बिहित जा काहिबाही

आमच्या कविमनाला स्फुरण चढले
भावना उतरवल्या कागदावर मग मी

ती म्हणाली- शब्द जमले पण यमक नाही
अजून थोडे प्रयत्न, जमेल बघ तुलाही

यमक जुळावेच लागतात का भावना मांडण्यासाठी
कि त्याशिवाय कविता म्हणजे फक्त शब्दांच्या ओळी

ती म्हणाली- तसं नाही रे काही…
तुला कि नाही काही समजतच नाही मुळी
'प्रत्येक गोष्टीला शास्त्र असते '
 अशी आजी म्हणते माझी

तू एक काम कर एखादा लेखच लिही मस्तपैकी…
त्यात नसतात यमक असतात फक्त ओळी

कविता आणि शास्त्र, भावना आणि संवेदना
मग सुचेनासं झाल मला काहीहि ….

ती म्हणाली- काय तू… तुला एक कविता सुद्धा जमत नाही

मग काय काढली जुनी वही
ऐकवली तिला एक त्यातली
तिने विचारलं तू लिहिली
मी म्हटलो- काय फरक पडतो,
तुला कशी वाटली…
ती म्हणाली- कवीला काही जमली नाही
शब्द बापडे कसे सजवावे हे देखील कळले नाही
अर्थच मुळी उमजला नाही आणि
 उपमा तर तू विचारूच नको काही
मला वाटतंय कि तूच लिहिली असशील
काय बरोबर ओळखलं  कि नाही….
मंद मंद हसत ती वदली

मी म्हणालो- नाही तुझ्याच आवडत्या कवीची  होती….

- धनंजय चौधरी

एकांत

एकांतात अंत आठवतो
जीवनात तो नेहमीच असतो
आपल्या वागण्यावर आपणच
एकांतात खिन्न हसतो

कधी कधी एकांत
अंतर्मुख करतो
जीवनातला चढ-उतार
तळमळून सांगतो

कधी कधी एकांत
अचानक येतो
अन् न बोलता
निघून ही जातो

कधी कधी एकांत
गर्दीत भेटतो
कोणी नाही कोणाच
हळूच बोलतो

कधी कधी एकांत
खूप रडतो
डोंगरायेवद्या दु:खाची
महती सांगतो

कधी कधी एकांत
खलखळून हसतो
भूतकाळातल्या 'गमती'
आठवत राहतो

कधी कधी एकांत
पावसात भिजतो
आठवणींचा गंध
गुदमरून टाकतो

कधी कधी एकांत
गहिवरून येतो
जवळच्या माणसांची
'अजवळीकता' सांगतो

"'एकांत'" कसाही असला तरी
'संमती' असते न्यारी
'काहीतरी' करण्याची
'एकांतात' होते "तयारी"

- धनंजय चौधरी

सांजवेळी

कधी जाते 'मन' त्या दिवसांत 

जेव्हा घडले स्वप्नवत सारे 

कधी येते जावोनी क्षणांत 

जेव्हा रडले मन स्वप्नामधे

उगाच फिरते विहंगासम 

उंच नभी पंख पसरोनि 

तर कधी पाण्यातल्या बकासम

उगाच सोंग रमल्यागत करि

उर्जा कोठूनी मिळते त्यास 

वाटले विचारोनि घ्यावे त्यास 

म्हणे- आजवरी घडले खास 

कधी सुख कधी दु:खाची रास 

ओलांडोणि सगळे सागर 

पार करावे असे सात 

आवळोनी एखादा राग 

गावे गीत देत साद

विचार कसलाच न होऊ द्यावा 

उडण्या अगोदर उंच नभी 

विचार सोड जगन्या-मरण्याचा 

उडोनि बघ एकदा- उंच नभी 

साद घालती कोणीतरी 

वाटेल तुला जेव्हाही 

नाद असा जडेल जीवाशी

जाणवेल तुला उडतानाही

बघ हिरवी शेत

उंच डोलनारी शिखर 

'सांजवेळी' मात्र

परतावे घरी लागणार

- धनंजय चौधरी

[ Published in "अस्तित्व " MESCOE, Pune dated 26 Dec 2011]